Wat je zelf niet hebt, kun je een ander niet geven

8 mei 2016

Wij zagen steeds meer mensen, in het onderwijs. Geen leerkrachten, directeuren, IB-ers of ouders, nee, mensen. Prachtige, mooie en gedreven mensen. Mensen die met hart en ziel voor de klas stonden, naast de kinderen stonden, achter elkaar stonden. Mensen met verlangens en dromen. Mensen met passie. En we zagen dat deze mensen vooral klem liepen op eigenaarschap.

Ja oké, er waren allerlei vormen en maten en vermommingen. Zo was daar de leerkracht die zich onveilig en ongehoord voelde in gesprek met ouders en twee keer per jaar al een week ervoor bang en onzeker werd. De directeur die gefrustreerd en boos was omdat teamleden geen initiatieven namen en wakker lag omdat hij zag dat er beweging nodig was. De IB-er die een heel plan bedacht om via meerdere mailtjes het team de ingevulde groepsplannen te vragen, en als de deadline was verstreken nog stééds met lege handen stond. De ouders die dachten dat de leerkracht niet snapte wat hun kind beleefde en zich in hun verdriet en kastje-naar-de-muur-gevoel alleen nog woedend konden uiten. Onder al deze vermommingen ging een basisgevoel van machteloosheid schuil. De onmacht iets aan de situatie te veranderen en de daarbij horende frustratie. Soms ook schaamte, of schuldgevoel. En een oordeel, naar binnen maar ook naar de ander.

We zagen wat de impact daarvan was. Hoe het al die mensen op vele manieren wegleidde van henzelf. Weg van elkaar. En daardoor ook weg van het kind.

 

Het geluk van de leraar

En we dachten: wat kunnen we doen? Hoe kunnen we de grootst mogelijke positieve impact hebben op onderwijs in Nederland? De grootst mogelijke positieve impact op al deze mensen, en natuurlijk via hen op de kinderen? Wij zien dat pad voor ons via de leerkracht.

Want het is binnen het onderwijs de leerkracht die elke dag de grootst mogelijke positieve impact kan hebben op het kind. En dat maakt het geluk van de leraar ineens van levensbelang.

Wij willen met ons boek bijdragen aan jouw levenslust. We willen dat jij gelukkig bent. Zodat je met passie en plezier voor, naast en bij de kinderen kunt staan, zoals je het voor je zag en het droomde. Dat betekent dat we een einde willen maken aan de onmacht en de frustratie die onderwijs voor jou met zich meebrengt. En de daarbij behorende schaamte, schuld en oordeel.

Dat doen we door  je mee te nemen in het proces naar eigenaarschap. Want wanneer je de regie hebt over jouw eigen proces, ben je altijd in staat om keuzes te maken die passend zijn voor jou. Zodat jij je vrij en gelukkig voelt en daarin kan bijdragen aan de vrijheid en het geluk van de kinderen waaraan je les geeft.

 

Het proces naar eigenaarschap: wat is nodig?

We moeten het wel eerst over twee zaken eens zijn:

  • eigenaarschap valt te leren
  • dit is een proces

Dat betekent dat je je ervan bewust bent, dat vallen en opstaan erbij hoort. Dat het niet iets is wat je even doet maar dat er waarlijke aandacht en focus nodig is. We hebben allemaal diep ingesleten patronen en wanneer je deze wilt doorbreken moet je nieuwe groeven aanleggen. En vervolgens moet je bereid zijn er net zo lang bewust voor te kiezen die nieuwe groeven te gebruiken tot het vanzelf gaat. En accepteren dat in perioden van stress je zomaar terug kunt vallen.

Blijvend tijd, aandacht en bereidheid te oefenen zijn echt nodig om het beste uit jezelf te halen. Gun jij het jezelf?